Miętus

Miętus — Lota lota L.

Ciało mocno wydłużone, walcowate, w części ogonowej bocznie spłaszczone, pokryte bardzo drobną, głęboko ukrytą w skórze łuską. Głowa mała, szeroka i grzbieto-brzusznie ścieśniona. Otwór gębowy duży, końcowy, na dolnej szczęce jeden długi wąs. Paszcza uzbrojona drobnymi szczotkowatymi ząbkami. Na grzbiecie znajdują się dwie płetwy: pierwsza krótka, druga bardzo wydłużona, prawie kontaktująca się z ogonową. Podobnie długa jest płetwa odbytowa. Płetwy brzuszne mają położenie gardłowe i są wysunięte przed nasadę płetw piersiowych. Otwór odbytowy znacznie przesunięty ku przodowi ciała.

Ubarwienie ciała oliwkowoszare lub zielonkawe z marmurkowatymi plamami. Grzbiet ciemniejszy, brzuch i gardło brudnobiałe.

Miętus jest pospolity w wodach płynących — od partii źródlanych aż do ujścia — rzadziej reprezentowany w jeziorach. Lubi wody zimne, czyste i dobrze natlenione o dnie twardym żwirowato-kamienistym lub żwirowato-piaszczystym zasiedlającym słodkie wody śródlądowe, w których miętus jest jedynym przedstawicielem rodziny dorszowatych.

Żyje kilkanaście lat, rośnie wolno, osiąga rozmiar do 60 cm i ciężar powyżej 2 kg, chociaż najczęściej łowi się osobniki znacznie mniejsze.

W ciągu dnia przebywa w ukryciu pod kamieniami, nawisami brzegów, zatopionymi przedmiotami, na żer wypływa dopiero nocą. Jest drapieżnikiem — odżywia się rybami, chociaż nie gardzi również większymi organizmami fauny dennej: żabami, rakami. Na tarliskach innych gatunków ryb wyjada złożoną ikrę.

Rozmnaża się w okresie zimy — zwykle od grudnia do marca. Ochronie nie podlega.

W wodach województwa dość pospolity, szczególnie liczny we wszystkich rzekach. Mimo to rzadko bywa łowiony zarówno przez rybaków zawodowych, jak i wędkarzy. Tłumaczyć to można skrytym, nocnym trybem życia i przebywaniem na dnie wśród licznych zawad, które uniemożliwiają przeciągnięcie sieci.

Najlepszy okres połowu miętusa trwa od października do lutego. Bierze on na różne przynęty pochodzenia zwierzęcego, na żywą i martwą rybkę. Doskonałe wyniki uzyskuje się stosując na przynętę szyjki rakowe. Sprzęt nie musi być specjalnie silny, gdyż miętus w czasie holowania nie stawia dużego oporu. W czasie przyboru i zmętnienia wody żeruje również w ciągu dnia. W potokach pstrągowych uważany jest za szkodnika i usuwany. Jak wszystkie dorszowate, ma dużą i smaczną wątrobę. Może ona jednak zawierać larwalne stadia groźnego dla człowieka tasiemca, dlatego przed spożyciem musi być dobrze wysmażona lub wygotowana.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *