Głowacz białopłetwy

Głowacz białopłetwy — Cottus gobio L.

Ciało maczugowate, silnie zwężone w tylnej części; bez łusek. Głowa duża, szeroka i spłaszczona. Otwór gębowy szeroki — końcowy.

Na grzbiecie występują dwie płetwy: pierwsza krótka i niska, druga wyższa i długa. Płetwa ogonowa zaokrąglona. Płetwy brzuszne leżą na wysokości nasady płetw piersiowych. Pokrywa skrzelowa zaopatrzona jest w duży haczykowaty kolec. Linia boczna biegnie wzdłuż całego tułowia.

Ubarwienie dość zmienne, zależne od podłoża, na ogół brunatnoszare z ciemnymi nieregularnymi plamami. Płetwy brzuszne białe, pozostałe z ciemnymi plamkami. Brzuch biały.

Głowacz białopłetwy żyje w szybko płynących, czystych i zasobnych w tlen potokach i rzekach o dnie kamienistym lub żwirowatym. Najczęściej towarzyszy rybom łososiowatym w krainie pstrąga. W ciągu dnia przebywa ukryty pod kamieniami, na żer wypływa o zmierzchu. Przebywa w miejscach o szybkim prądzie.

Gatunek ten żyje krótko: 3—5 lat; dorasta do 15 wyjątkowo 20 cm. Odżywia się drobnymi organizmami fauny dennej — larwami owadów, kiełżami, zjada również ikrę, wylęg i narybek ryb łososiowatych.

Rozród odbywa od lutego do maja, głównie w kwietniu. Tarlaki przejawiają troskę o potomstwo: samica składa ikrę do gniazda-dołka w dnie, samiec pilnie jej strzeże i chroni przed napastnikami. Ochronie głowacz nie podlega.

Na terenie województwa olsztyńskiego stwierdzono występowanie głowacza w rzece Iławce — dopływie Drwęcy. Można przypuszczać, że bytuje również i w innych potokach.

Z rybackiego i wędkarskiego punktu widzenia jest rybą bez wartości. W wodach pstrągowych, ze względu na szkody wyrządzane w ikrze i narybku cennych gatunków ryb, powinien być likwidowany. Głowacze białopłetwe mogą być pokarmem większych osobników pstrągów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *